शुक्रवार सकाळ

- Nile
शुक्रवार हा माझा अत्यंत आवडता वार आहे. शुक्रवारी मला अर्धंच हाफीस असतं, म्हणजे फक्त ४ तास. ४ तासांत कोणालाही काम करायचं नसतं. त्यात अमेरिकन फुटबॉल सुरू असला की ऑफिसात प्रत्येकाच्या अस्मिता वगैरेंची धमाल असते. मी खरंतर अमेरिकन फुटबॉल बघत नाही, पण कोणी ना कोणी हरणारा असतोच; त्याला डिवचण्याइतकं माहीत असलं म्हणजे झालं! त्याशिवाय, कॉलेज बास्केटबॉलमध्ये आमचे 'अल्मा माटर' सध्या अव्वल क्रमांकावर आहे. फुटबॉलपेक्षा हे प्रकरण जरा नाजूक आहे, त्यामुळे जरा जपून टोमणे मारावे लागतात. असं सगळं असताना शुक्रवारी बोंबलायला कोणी काम करत नाही!
शनिवार सुटीचा वार. लवकर उठायची घाई नसते. आम्ही जन्मजातच निशाचर, त्यामुळे शुक्रवारची आख्खी रात्र जशी मिळते तशी इतर कोणतीच मिळत नाही. हॉटेलंही उशिरापर्यंत उघडी असतात. आमच्या विवाहित मित्रांना वीकेंडला धुणीभांडी (खरोखरची बरं का), झाडाझाडी, डायपरं वगैरे खरेदी, नायतर बायकोबरोबर शॉपिंग मॉलमध्ये उगाचच मागेमागे फिरणे वगैरे अनेक रटाळ कामं असतात. घरी आई-वडील, सासू-सासर्‍यांना फोनेबिन करायला (आणि अविवाहितांना आई-वडिलांनी दिलेल्या नंबरांवर कॉल करायला) शनिवार-रविवार पुरत नाहीत. त्यामुळे शुक्रवारी संध्याकाळी काहीही करायचं म्हटलं, तरी सहसा या लोकांची ना नसते. शिवाय शुक्रवारी नवीन सिनेमे रिलीझ होतात, त्यामुळे अगदीच कोणी नसलं तरी एकट्याने मस्त थेटरात जाऊन एक-दोन सिनेमे पाहता येतात! थोडक्यात काय, तर शुक्रवार हा तसा मर्जीने जगायचा आठवड्यातला एकमेव दिवस!
शुक्रवारी सकाळी मी लवकर उठतो, एरवी सातच्या हाफीसला जायला ६:४५ पर्यंत झोपलं तरी चालतं. पण अशी घाईघाईची सुरुवात शुक्रवारचा बट्ट्याबोळ करू शकते. लवकर उठून आरामात चहा घेऊन, पंधरा-वीस मिनिटं अरामात आंघोळ करून, पेपर वगैरे वाचून, इंटरनेटवर जाऊन लोकांच्या खोड्या काढल्या की दिवसाची कशी झकास सुरुवात होते. आज मी पाचलाच उठलो, गजराशिवाय! सगळ्यांत पहिले एनपीआर लावला आणि गॅसवर चहाचे आधण ठेवलं. सकाळीच एनपीआरवरून जगाच्या घडामोडी ऐकल्या की कसं एकदम स्मार्ट वगैरे वाटतं. मस्त अर्धा तास, मोठ्ठा मग भरून चहा घेत लोकांच्या फेसबुकावर, धाग्यांवर किंवा खरडवहीत खोचक आणि भोचक कमेंटा टाकत वेळ झकास गेला. अशा वेळी आपोआप गाणी वगैरे सुचतात (एरवी मी जाहीर कबुली देत नाही अशा गोष्टींची). 'पहाटे पहाटे मला जाग आली' वगैरे डोक्यात सुरू झालं. (पण रेशमाची मिठी वगैरे तशी दुर्मीळ असल्याने ह्या गाण्याची पुढची ओळ ‘अरे पुन्हा आयुष्याच्या पेटवा मशाली’ अशी डोक्यात आपोआप पक्की झालेली आहे!)
सगळं कसं सुरळीत सुरू झालं होतं. पण असं सगळं सुरळीत चालू झालं की डोक्यात किडा येतोच. ‘च्यायला, काहीतरी भानगड आहे!’ असा विचार यायला आणि पहिला अपशकुन व्हायला! मध्यंतरी मी अंडरवेअरचा एक सेट विकत घेतला होता. तर मी म्हणजे तसा 'थर्ड वर्ल्ड कंट्रीचा' मनुष्य असेल तशा अंगकाठीचा मनुष्य. आताशा थोडा सुटलोय, पण तरी फारतर पुण्याच्या एखाद्या गरीब सबर्बातला, म्हणजे वारजेमाळवाडी वगैरे, म्हणून खपेन. तर या सेटमध्ये शेवटची अंडरवेर (बाकीच्या सगळ्या धुवायला पडलेल्या) ही चक्क डब्बल एक्सएल साईझची निघाली! डब्बल एक्सएल! स्वतःला डब्बल एक्सेलमध्ये इमॅजिन करणं म्हण्जे उभ्यापेक्षा आडवा जास्त प्रकार!! 'Signs of the universe', 'universe conspires' वगैरे म्हणत पावलो कोहलो उगाचच डोळ्यांसमोर नाचू लागला! (या कोहलोनं तरुणाईतला महत्त्वाचा काळ वाया घालवला. लोकांना छळावं म्हणून त्या काळी आम्ही कोहलोची पुस्तकं भेट द्यायचो!) च्यायला, या शुक्रवारची सुरुवात भलतीच झाली!
माझ्यासारख्या बॅचलरचे अंडरवेअरचे हिशेब तसे फार किचकट असतात. खास शुक्रवारसाठी राखून ठेवलेली अंडरवेअर डब्बल एक्सएल निघाल्याने मोठी पंचाईतच झाली. (ह्या अंडरवेअरच्या जाहिराती बाकी फार फसव्या असतात. फलाणा कंपनीची अंडरवेअर घातलेल्याला लय भारी ललना मिठ्या मारते वगैरे. मला एक कळत नाही, अंडरवेअर दिसेपर्यंत एकदा मजल गेल्यावर अंडरवेअर आवडली नाही म्हणून बेत फिसकटला असे कोणाचे कधी झाले आहे काय? कोणास ठाऊक, पण च्यायला आपण रिस्क कशाला घ्या?) पंधरा-वीस मिनिटे शोधाशोध केल्यानंतर एक धुतलेली, वर्ष-दोन वर्षं जुनी अंडरवेअर सापडली आणि आमचा जीव भांड्यात पडला! (इथे फार उपमेत घुसू नका!) थोडीशी घट्ट झाली, पण डब्बल एक्सएल किंवा घामटलेल्यापेक्षा बरी! (आता आम्ही राहतो वाळवंटात, घाम येणार नाहीतर काय रोझवॉटर झिरपणार?)
या सगळ्या गोंधळात हाफीसला जायला पाच-दहा मिनिटं उशीरच झाला. स्टार बक्सच्या चहाचे बरेच कस्टमायझेशन करून मला आवडेल असा चहा मी ऑफीसच्या शेजारच्या स्टार बक्समधून घेत असतो. अगदी तसेच कस्टमायझेशन करणारी आमची एक चहा-मैत्रीण आहे. (आम्ही दोघे अगदी तस्साच चहा मागवतो, म्हणून खरंतर आमची भेट इथल्या स्टार बक्सवालीनेच एका शुक्रवारी घालून दिली होती.) आज उशीर झाल्याने नेमकी तिची भेट चुकणार! अशा संधी गेल्या की फार चरफड होते! शिंचा कोहलो!
इमेल वगैरे चेक करून, नेहमीची कामं संपवून, आज काय करावं याचा विचारच करत होतो, एवढ्यात जीमेलावर एका मैत्रिणीनं 'हल्लो' केलं. (ही आमची मैत्रीण म्हणजे फक्त मैत्रीणच, बरं का!) इकडच्या तिकडच्या गप्पा आटोपल्यावर ‘आज काय बेत?’ वगैरे सुरू झालं. (कालेजात असल्याने यांच्या अजून सुट्या सुरू होत्या.) ‘सिनेमा वगैरे पाहीन’ म्हटल्यावर ती म्हणाली, "मलापण आवडेल बघायला!" (कोहलो आठवला! जपून पावलं टाकणं आवश्यक होतं. जरी नुसतीच मैत्री असली, तरी शेवटी 'उम्मीद पर दुनिया कायम' वगैरे!) कधी पाहायचा? मी तिला म्हटलं, “लवकरात लवकर पाहू. If you like the first, we can watch one more after". (आम्ही आपलं थोडंसं फ्लर्टिंग केलं. आमच्या इतर फ्लर्टिंगप्रमाणे हेही तिच्या डोक्यावरून गेलं.) खरंतर मला मॅटिनीच्या शोला जायला आवडतं. एकतर तिकीट कमी असतं, चाळीस-चाळीस टक्के सूट मिळते कधी कधी! (मध्यमवर्गीयाला किती चैन परवडणार हो शेवटी?) दुसरं म्हणजे, फारसं पब्लिक नसल्यानं आपल्याला हवी तशी जागा निवडून बसता येतं. (ही कमीत कमी पैशात चांगल्यात चांगला अनुभव मिळवण्याची सवय मला पुण्याला असताना लागली.) दुपारच्या शोची आयड्या तिलाही आवडली. (तिलाही कुणालातरी भेटायचं होतं रात्री. चालायचंच!)
कोणता सिनेमा? हा यक्षप्रश्न. (पूर्वी केलेल्या चुकांमुळे आता मी जरा काळजीपूर्वक वागतो. ‘12 Years A Slave’ वगैरे आड्यंसला रडवण्याचे सिनेमे नकोत! ‘Saving Mr. Banks’सारखे गोग्गोड नकोच नकोत वगैरे चाळण्या लावून झाल्या!) मला खरंतर ‘Wolf of Wall Street’ पाहायचा होता, पण मी तिला ‘Her’ सुचवला. (स्कारलेट जोहान्सनचा आवाजच काय सेक्सी आहे! शिवाय एकट्या पुरुषाची गोष्ट वगैरे असल्याने झालाच तर काही फायदा होईल असा आपला विचार! उम्मीद हो!) पण त्यांना कप्रियोला पाहायचं होतं. ‘Wolf…’सारखा सिनेमा उम्मीदवाल्या मैत्रिणीबरोबर पाहणं म्हणजे भलतीच रिस्क! (फोकलीचा कोहलो!) बरं , ह्यांचं ‘फ’कारावर आमच्याहीपेक्षा जास्त प्रेम (म्हणजे आमचे ‘फ’कारावर आहे त्यापेक्षा. समासप्रेमी लोक कधी काय अर्थ लावतील काय सांगता येत नाही.) असल्याने ते कारण देऊन उपयोग नव्हता. झालं, ‘Wolf…’ पाहायचं ठरलं. बाराचा सिनेमा. म्हटलं, थोडा वेळ आधी भेटून कॉफी वगैरे घेऊन सिनेमाला जावं. “सव्वाअकराला तुला पिक-अप करतो,” असं म्हणून चॅट संपवलं.
अकराला हाफिसातून निघून ठरल्याप्रमाणे पिक-अप केलं आणि सवयीप्रमाणे मॅडमनी बेत बदलला, "कॉफीआधी लंच करू या का?". मला खरंतर लंच करायचा नव्हता. एकतर अंडरवेअर घट्ट! दुसरं म्हणजे सुटणार्‍या पोटाला आवरायचं म्हणून वीकेंडाला लंच करायचा नाही, असं एक व्रत मी नुकतंच सुरू केलं होतं. (शिवाय खाल्ल्यावर पोट अजून पुढे येतं. त्यात आज शुक्रवार, म्हणजे कॅज्युअल फ्रायडे, असल्याने जरासा घट्टच टीशर्ट घातला होता!) हाफिसात खाल्ल्याचं निमित्त करून "तू खा, मी काहीतरी लाईट घेतो." म्हणून मी वेळ मारून नेली. मॅड्मचा लंच होईपर्यंत पावणेबारा झाले! स्टार बक्सातून कॉफी पिक-अप करून थेटरात गेलो. (कॉफीबरोबर जरा गप्पा मारता येतील, म्हणून खरंतर कॉफीचा बेत आखला होता. आता ऐन वेळी मी नको कसं म्हणणार? आलिया भोगासी!) थेटरात बाहेरचं खाणंपिणं नेऊ देत नाहीत. आमच्या मैत्रिणीने स्वतःच्या पर्समध्ये कॉफीचा कप लपवला! माझा उष्टा कप तिच्या पर्समध्ये ठेवणं भलतंच ऑकवर्डं वाटलं (मध्यमवर्गीय काय मरत नाही!) म्हणून मोठाले घोट घेऊन कॉफी संपवण्याच्या प्रयत्नांत जीभ भाजून घेतली. ‘मरू दे’ म्हटलं, अर्धीअधिक कॉफी कचर्‍यात!
माझ्या अपेक्षेपेक्षा जास्तच लोक सिनेमा पाहायला आले होते, प्रत्येक रांगेत कोणी ना कोणी होतंच. त्यातल्या त्यात चांगली जागा निवडून आम्ही बसलो. सिनेमा सुरू झाला आणि काही वेळातच एक विचित्र वास यायला लागला. थोड्या वेळातच वासाची तीव्रता वाढली. माझ्या उजवीकडे दोन सीट्स सोडून एक दांपत्य बसलेलं होतं. ते काहीतरी खात होते, अंधारात नीट दिसलं नाही. थोड्या वेळाने अजून विचित्र वास आला, मगाच्याचसारखा. पण थोडा वेगळा. मी पुन्हा उजवीकडे पाहिलं. या वेळी मी नीट दिसेपर्यंत पाहत राहिलो. आता वासाकडे मेंदूचं नीट लक्ष गेलं असणार, कारण हा वास थाई खाण्याचा आहे असं मला वाटायला लागलं. पण थेटरात थाई फूड? मला थाई फूड तसंही आवडत नाही, आणि पोटात कावळे कोकलत असताना त्या वासाने अजूनच वैतागायला झालं! तेवढ्यात मला त्यांच्या हातातली ताटं आणि त्यामध्ये ठेवलेले काचेचे बोल्स (म्हणजे आपल्या मराठीत चिनीमातीचे बाउल्स) दिसले! या महान लोकांनी आख्खं थाई जेवण, तेही सुपासकट, पार्सल करून थेटरात आणलं होतं! आता मला त्या पाणचट थाई सुपाचा अन्‌ खोबरं घातलेल्या कोणत्यातरी करीचा अगदी सुस्पष्ट वास येऊ लागला. (आणि त्याच प्रमाणात या लोकांविषयीचा तिरस्कार माझ्या मनात ठळक होऊ लागला!)
इकडे सिनेमाची एक वेगळीच तर्‍हा. स्कोर्सेसीचे सिनेमे काही मला नवीन नाहीत, उलट ‘कसिनो’ तर माझ्या अत्यंत आवडत्या सिनेमांपैकी आहे. पण हा प्रकार भलताच किळसवाणा होता. नग्नता, अश्लीलता आणि किळसवाण्या घटनांचा अजब मिलाप दिग्दर्शकाने घडवून आणला होता. त्यात गुंफलेल्या काही विनोदी सीन्समुळे तर मला शिसारी येणंच बाकी होतं. ('घाण'पेक्षाही रसहीन म्हणून.) आमची मैत्रीण मात्र एकंदरीत सिनेमा एंजॉय करताना दिसत होती. तोेपर्यंत आमच्या थाई काकूंचं खाऊन झालं असणार. कारण, आता त्यांचं सिनेमाला निवेदन देणं सुरू झालं होतं. मधूनअधून एखाद्या विकृत दॄश्याला (जिथे थेटरात सगळे ‘Eww..’ करतात) यांचं एकट्याचं विचित्र हसू ऐकू येऊ लागलं. या लोकांचा मला फार वैताग येतो! एक-दोनदा मी काकूंकडे कटाक्ष टाकून पाहिला, पण काकू सिनेमात दंग होत्या. (आणि काका बहुतेक माझ्यासारखेच लाजून गपगुमान सूप पीत असावेत.) सिनेमात नायक आणि त्याचे वडील (हे एक अत्यंत आउट ऑफ प्लेस कॅरॅक्टर सिनेमात उगाचच घेतलेलं आहे) आजकालच्या स्त्रियांच्या 'हेअरस्टाईल्स'बद्दल बोलतात असा एक सीन आहे. कप्रियो आजकाल ‘'तिथे' सगळं कसं एकदम 'स्वच्छ' असतं आणि ते मला आवडतं’ वगैरे सांगतो. सीनच्या शेवटी त्याच्या वडिलांच्या तोंडी "मला मात्र 'बुश' आवडतं." असा संवाद आहे. त्यावर आमच्या शेजारच्या काकू जोरात "डॅम राईट!" म्हणाल्या! (आमच्या मैत्रिणीनेही त्यांच्याकडे मान वळवून पाहिल्याने फक्त मलाच तसे ऐकू आलेय असे नाही याबद्दल माझी खात्री झाली. नेमका काकांचा चेहरा मात्र दिसला नाही!)
मला कधी या संकटातून सुटतोय असं झालं होतं. त्यात हा सिनेमा तीन तासांचा, संपता संपेना. एव्हाना बहुतेक सगळ्यांनाच सिनेमा कंटाळवाणा झाला असावा, कारण हशा वगैरे आता सौम्य झालेला होता. कथानायकाची उतरंड सुरू झालेली होती. कप्रियो कुठलेतरी जोरदार ड्र्ग्ज घेतल्याने जमिनीवर कोसळतो असा सीन सुरू होता. त्याला हातपाय हलवता येत नाहीयेत वगैरे. (पण तरीसुद्धा मेल्याला नीट विचार करण्याची बुद्धी आहे, असं दाखवलंय) सरपटत सरपटत तो हॉटेलच्या लॉबीतून बाहेर गाडीकडे चाललाय. रटाळ लांब सीन. माझ्या मैत्रिणीलाही कंटाळा आला असणार, तिने माझ्याकडे पाहिलं. म्हणून मी तिच्याकडे पाहिलं. ती काहीतरी विचित्रच बघत होती आणि एकदम माझी ट्यूब पेटली.
डझ शी वाँट मी टू किस हर?! नो वे! शिट्‍! शी डझ!
माझ्या पोटात गोळाच आला. (टाईट अंडरवेअरमुळे जरा जास्तच दुखलं.) मी थोडासा तिच्याकडे जातच होतो आणि एकदम "OH MY GOD!" अशी किंकाळी सुटली. काकू! हॉटेलातल्या चार पायर्‍यांवरून कप्रिओ गडगडल्यामुळे या ओरडल्या होत्या. (वास्तविक कप्रिओ ‘त्या पायर्‍यांवर गडगडू का नको’ म्हणून चांगला दोन मिनीटभर विचार करताना दाखवलेला आहे. तो कोसळणार होताच! त्यात एवढं मेलं किंचाळायचं काय होतं कोणास ठाऊक!) झालं, आमची मैत्रीण पुन्हा सिनेमाेत घुसली. आता मात्र मी काकूंवर (अन्‌ कोहलोवर) सॉलीड चरफडलो, पण करतो काय! हट साला! कित्येक दिवसांची आराधना आज फळाला आली होती!
सिनेमा एकदाचा संपला. माझ्या चेहर्‍यावर वैताग स्पष्ट दिसत असणार, मैत्रिणीने सिनेमाचा विषय काढला नाही. तिला घरी सोडलं. गाडीतच मी तिला जरा जास्तच थंडपणे बाय केलं. तिने माझ्याकडे पाहिलं आणि म्हणाली, "We should do this again!"
***
***

Post a Comment