Uncategorized

रॅम्पेज

– आकाश खोत
“साहेब… ते माझा रूट बदलायचं बघा की. किती दिवसांपासून मागे लागलोय तुमच्या. माझी झोप होईना झाली नीट. आता मुलीचं लग्न ठरलंय. लय कामं लागणार माझ्यामागं आता. काहीच सुधरत नाय सध्या. करा की एवढं काम.”
निरकर त्यांच्या कदमसाहेबांना विनवत होता. कदम वैतागले होते.
“बघू म्हटलं नाय का रे तुला? कशाला माझ्यामागे भुणभुण लावतोय? आता याद्या निघतील काही दिवसांत, तेव्हा बघू ना.”
“अहो साहेब, याद्या आलरेडी ठरल्यात, म्हणून कानावर आलं माझ्या. आपल्याला हवं ते करून घेतलंय सगळ्यांनी. मग माझंपण काम करा ना त्यात.”
“कोणी सांगितलं तुला? अजून मलासुद्धा माहीत नाही यादीत कोण आहे, कोण नाही… कुठल्यातरी बाजारगप्पा ऐकून माझं डोकं नको खाऊ. चल नीघ आता. कामं आहेत खूप.”
निरकर हिरमोड होऊन निघाला. निरकर एसटीचा ड्राइवर होता. गेले बरेच दिवस त्याला दूरच्या रूटवर नेमलेला होता. आणि बरेच दिवस त्याची अशीच लांब लांब पल्ल्याच्या मार्गावरच नेमणूक होत होती. म्हणून तो कंटाळलेला होता. अशा सततच्या प्रवासाने त्याला पाठदुखी सुरू झाली होती. महिन्यातला अर्ध्याहून अधिक वेळ त्याचा मुक्काम बाहेरगावी एसटीच्या गलिच्छ स्थानकांमधे असे.
आता मुलं मोठी झाली होती. बापाला ऐकेनाशी झाली होती. आणि ती मोठी कधी झाली ह्याचाही त्याला पत्ता लागला नव्हता. बायको सोशीक आणि शांत होती. पण इतक्या वर्षांच्या धकाधकीच्या संसारात बहुतांश वेळ नवरा दूरच असल्यामुळे ती आता अलिप्त झाली होती. निरकरला आता थोडा आराम हवा होता. जवळचा कुठलातरी रूट. जेणेकरून त्याला रोज घरीतरी येता येईल. थोडा वेळ घरी घालवता येईल. आता मुलीचं लग्न ठरलंय. त्याची कामं उरकता येतील. पण हे काही केल्या जुळून येत नव्हतं. कोणत्या ना कोणत्या कारणामुळे त्याच्या रूटची बदली सारखी अडत होती.
लग्नाची कामं तशीच पुढे सरकत होती. मुलाकडच्या लोकांनी थेट हुंडा मागितला नव्हता. पण लग्न कसं झालं पाहिजे, मानपान कसे झाले पाहिजेत हे मात्र बजावून सांगितलं होतं.
अशी थकवणारी नोकरी सांभाळून ही कामं करताना निरकरचा जीव जिकिरीस आला होता. लग्नात बरीच उसनवारसुद्धा करावी लागली होती. कसंबसं लग्न पार पडलं. पाहुणे गेले. सुटीचे मोजकेच दिवस राहिले होते.
निरकर दुपारचा घरी आराम करत होता. समोर धाकटा मुलगा रवी कम्प्युटरवर गेम खेळत बसला होता. कार-बंदुका-मारामाऱ्या असा त्याचा टाईमपास चालू होता.
त्याचे बारावीला दोन पेपर राहिले होते. आता ते पुढच्या खेपेस द्यायचे होते, म्हणून तो निवांत बसला होता. निरकर विचार करत होता : आपलं आयुष्य हे असं चाललंय. पोरांना शिकवून काही अपेक्षा ठेवावी म्हटली, तर आपले चिरंजीव हे असे. खूप हट्ट करून त्याने हा कम्प्युटर घ्यायला लावला होता. वापरलेलाच घेतला असला, तरी निरकरला तो जडच गेला होता. आणि गेम खेळण्यापलीकडे त्याचा काही वापर दिसत नव्हता. विचार करता करता त्याला संताप आला. काहीतरी बोलायला म्हणून त्याने हाक मारली.
“ए रव्या,”
मुलगा उत्तर देणार तेवढ्यात फोन वाजला. रवीने उठून फोन घेतला. निरकर फोन संपेपर्यंत म्हणून गप बसला. आणि परत विचार करायला लागला. अभ्यासात गती नव्हती पोराला, पण तसा वाईट नव्हता. घरात असला की हसवायचा सगळ्यांना. ताईच्या लग्नात खूप मेहनत केली होती त्याने. निरकरच्या गैरहजेरीत कितीतरी कामे मार्गी लावली होती. वय फार नसलं, तरी समज होती. आता ताई गेल्यापासून जरा शांत शांतच होता. आत्ता नको बोलायला. निरकरचा राग निवळत होता. पण अभ्यासाचं काय? जाऊ देत. बारावी होऊ देत. आणखी शिकतो, म्हटला, तर बघू. नाहीतर देऊ कुठेतरी चिटकवून नोकरीला. असं रडतपडत आपण तरी किती शिकवणार? डोक्यातले विचार शांत होताना निरकरचं मुलाच्या बोलण्याकडे लक्ष गेलं.
“अरे, काही नाही यार. बोर होत होतं. गेम टाकलाय नवा. व्हाईस सिटी. भारीये एकदम. मिशनचं टेन्शन नाय. टॉमी नावाचा हिरो आहे. फॉरेनचा भाई असतो. तो व्हाईस सिटीत येतो आणि छोट्यामोठ्या सुपाऱ्या घेतो. अमक्याची गाडी फोड, बँक लूट असले भारी मिशन असतात. आणि टाईमपास करायला तर एकदम बेष्ट. शहरात फिरायचं मस्त. गाड्या फिरवायच्या वाटेल त्या. आणि लोकांना उगाच मारायचं. आणि आपलं डोकं सटकलेलं असेल ना, तर रॅंपेज घ्यायचं. एका मिनिटात ३० लोकांना मारायचं. पोलिस, मिलिटरी, सगळ्यांना मारायचं. कत्तल नुसती. सगळा राग निघून जातो त्या लोकांवर.”
निरकर ऐकत होता. फोन संपल्यावर रवीने स्वतःच विचारलं.
“काय म्हणत होते पप्पा?”
“अरे, एवढा कम्प्युटर घेतला घरात. जरा बापालापण शिकव की.”
“मागे दाखवलं होतं ना, गाणं कसं लावायचं, पिक्चर कसा बघायचा ते?”
“ते झालं रे. आता हा गेम कसा खेळायचा शिकव की.”
‘आज दिवसाढवळ्या पिऊन आले की काय’ अशा नजरेने रवीने पप्पांकडे पाहिलं. पण त्यांचं डोकं सटकायला मिनिटभरही लागणार नाही हे त्याच्या लक्षात आलं आणि तो मुकाट्याने त्याच्या पप्पांना गेम शिकवायला लागला.
निरकर सगळं शिकत होता. गेम कसा लावायचा, रस्त्यावर कोणाचीपण गाडी कशी हिसकावून घ्यायची, गेममधल्या शहरात बंदूक कुठून घ्यायची, मिशन कुठून सुरू होतं… निरकर हळूहळू खेळायला लागला आणि त्याला नवाच चाळा लागला.
त्याला त्या गेममध्ये रॅंपेज विशेष आवडलं होतं. कुठलंही एक हत्यार घ्यायचं आणि लोकांना मारत सुटायचं. कधीतर नुसती हाणामारी करायची, तर कधी एखादी गाडी घेऊन रस्त्यात सगळ्यांना चिरडून टाकायचं.
‘हे कदमसाहेब, हा तो हरामखोर कंडक्टर, ही जावयाची खडूस आत्या, हा घरमालक…’ असा सगळ्या जगावरचा राग निरकर त्या गेममध्ये काढायला लागला.
निरकरची बदली झाली. आधीपेक्षा अंतर कमी होतं खरं. पण रस्ता अतिशय खराब. त्याची पाठदुखी काही कमी होईना. पण आता घरी काही वेळतरी मिळत होता. पण लवकरच निरकर दूर होता, तोच बरा होता असं घरच्यांना वाटायला लागलं .
त्याचं पिणं वाढलं होतं. आणि गेम खेळणंसुद्धा. कार्ट्याने बापाला काय नवीन खूळ लावून दिलं, म्हणून निरकरची बायको वैतागायची आणि रवीवर भडकायची. नवरा तर तिच्याकडे काही लक्ष देत नव्हता. कधी नव्हे ते जास्त वेळासाठी घरी येऊ लागलेला नवरा असा विचित्र नादी लागलेला पाहून तिचा हिरमोड झाला. काही भानगड वगैरे करत नाही एवढंच नशीब समजून ती गप्प राहायची. रवीपण हैराण झाला होता. आता माझ्यापेक्षा जास्त माझे पप्पाच गेम खेळतात असं तो मित्रांना सांगायचा. त्याच्या मम्मीसारखंच ‘कुठून बुद्धी झाली आणि पप्पांना गेम शिकवला’ असं त्याला वाटत होतं.
आता निरकर कोपऱ्यावरच्या प्ले स्टेशनमध्ये बॉक्सिंगवाला गेमपण खेळायला लागला. देशी दारूचा अड्डा आणि ते प्लेस्टेशन अशा दोन्ही ठिकाणी त्याची उधारी झाली.
तो पूर्ण जीव लावून बॉक्सिंग खेळायचा. जोरजोराने शिव्या देत गेममधल्या स्पर्धकाला ठोसे मारायचा. हे कोण, कुठले काका येUन खेळत बसतात, त्यामुळे तिथली लहान पोरं वैतागली होती. त्यांचं येणं कमी झालं, तेव्हा निरकरला प्ले स्टेशनचा दरवाजा बंद झाला.
शेवटी रवीने त्याला तसाच एक गेम घरीच कम्प्युटरवर टाकून दिला. निरकर खूश झाला. ‘पोरगा काहीतरी कामाला आला!’ गेम खेळायला शिकल्यापासून त्यांचं बोलणंच जवळपास बंद झालं होतं. आधी निरकर दूर असल्यामुळे आणि त्याच्या तापट स्वभावामुळे मुलं त्याला घाबरून दूर पळायची. पण तो आधी त्यांच्यावर ओरडायचा तरी. आता ताईपण लग्न करून गेली. आणि निरकरचा सगळा राग, सगळी निराशा गेममधेच निघायला लागली. ते रागवण्यापुरतं बोलणंपण बंद झालं.
रवीचा निकाल लागला. एक पेपर निघाला,पण एक पुन्हा राहिला. निरकर काहीच बोलला नाही. त्या दिवशी मात्र त्याने गेम खेळून रॅंपेजमध्ये रस्त्यावरचे शेकडो लोक, पोलीस, मिलिटरीवाले मारून टाकले.
पोरांना धाक होता, तोपण आता उरला नाही. करंट्याने आणखी एक वर्ष वाया घालवले आणि बाप असा कम्प्युटरला चिकटलेला, हे बघून मात्र बायको प्रचंड संतापली आणि तिचं निरकरशी जोरदार भांडण झालं.
काही दिवस कोणाचंच चित्त थाऱ्यावर नव्हतं. तशातच निरकरने ड्यूटीवर असताना एका गावाकडे बस एका टपरीवर चढवली. गाववाल्यांनी जमून त्याला मारहाण केली. पुण्यातल्या एका दवाखान्यात त्याला दाखल केलं. एसटीने त्याला सस्पेंड करून टाकलं. त्याच्या डोक्यावर चौकशीची टांगती तलवार लटकावली.
एखाद-दोन छोट्यामोठ्या घटना वगळता निरकरच्या कारकिर्दीत हा पहिलाच अपघात होता. पण हल्ली त्याचं पिणं वाढलंय हे सगळ्यांनाच माहीत होतं. त्याने पिऊन गाडी चालवली असावी असा संशय होता. आणि त्याचं वागणंपण अशात खूप बदललं होतं. अगदी घुम्यासारखा राहत होता तो. त्याच्या डोक्यावर काहीतरी परिणाम झाला असावा असा सगळ्यांचा समज झाला होता.
पैशाची अडचण होतच होती. बायकोने ही संधी साधून कम्प्युटर विकून टाकला. रवीनेसुद्धा थोडासाही विरोध केला नाही. उलट स्वतःच गिऱ्हाईक शोधून आणलं. आता तर पप्पा सस्पेंड झालेत, घरी आले की कम्प्युटर सोडणारच नाहीत, ही भीती त्यालासुद्धा होती.
कम्प्युटर विकल्याचं निरकरला कळलं आणि नवराबायकोमध्ये पुन्हा खडाजंगी झाली. पण आता काही इलाज नव्हता. घरी येऊन निरकर त्रस्त झाला.
कोणीतरी घरी येऊन निरकरला सुचवलं, की कदमसाहेबांना जरा बाहेर जेवायला ने, चिकन खाऊ घाल, थोडी दारू पाज; आणि विनंती कर ‘पुन्हा कामावर घ्या’ म्हणून.
निरकरला खर्च नको वाटत होता. पण बायकोच्या आग्रहामुळे त्याने कदमसाहेबांना बोलावलं आणि जवळच्या बारमध्ये घेऊन गेला. ती जागा पाहूनच साहेबांनी नाक मुरडलं. पण निरकरच्या विनंतीमुळे आत येऊन बसले तरी. त्या बारमध्ये निरकरची आधीचीच उधारी होती. आता तो सस्पेंड झालाय हे त्या मालकालासुद्धा कळलं होतं. आधीची उधारी तर जाऊच दे, हा आजचं बिलसुद्धा उधारी करून बुडवणार असं समजून मालकाने हुज्जत घालायला सुरुवात केली. आधीची उधारी दे आणि मगच आज ऑर्डर घेईन, असं तो म्हणायला लागला. यावरून निरकरची आणि त्याची हमरीतुमरी झाली. या तमाशामुळे कदम साहेब भडकले आणि काही न खातापिताच निघून गेले.
दुसऱ्या दिवशी निरकर कदमांची माफी मागायला गेला. त्यांनी निरकरचा अपमान करून त्याला हाकलून लावलं. कालचा तमाशा विसरायला ते तयार नव्हते. चारचौघांसमोर त्यांनी निरकरचा मोठाच अपमान केला.
निरकर बाहेर पडला आणि कोपऱ्यात जाऊन बसला. त्या अपमानामुळे त्याला प्रचंड राग आला होता. पण त्याला काही बोलता आलं नव्हतं. नोकरीचा प्रश्न होता. पण तरी असा अपमान करावा? हा आत्ताचा अपघात सोडला, तर त्याच्या कारकिर्दीत ठपका लावावा असं काहीच नव्हतं. देतील त्या रूटवर त्याने मुकाट्याने गाडी चालवली होती. घराबाहेर राहून घर चालवलं होतं. आणि हे सगळं करून मिळालं काय? मुलगी लग्न करून गेली. मुलगा बिनकामाचा. बायकोने बोलणं टाकलं होतं. आणि एक छोटा अपघात झाला, तर त्या हरामखोर गाववाल्यांनी इतका मारला. ते कमी की काय, म्हणून या लोकांनी सस्पेंड केलं. कधी कोणाची मखलाशी करायला गेलो नाही. पण कधी नाही ते काल त्या भडव्या कदमला दारू पाजायला गेलो, तर बारवाल्याने काशी केली. त्याचं भांडण तर माझ्याशी होतं. त्यात या कदमला भडकायला काय झालं? त्याचा राग धरून या माजोरड्याने आख्ख्या डिपार्टमेंटसमोर इज्जत काढली.
निरकर संतापाने लालेलाल झाला होता. त्याचा श्वास एकदम जोरजोराने सुरू झाला होता. समोर एक बस थांबली. ड्रायव्हर खाली उतरून ऑफीसमध्ये एन्ट्री करायला गेला. निरकर अचानक उठला आणि समोरच्या बसमध्ये चढला. पटकन जाऊन यायचं, म्हणून ड्रायव्हरने बहुतेक बस सुरूच ठेवली होती.
इतकी वर्षं गांड घासली इथे. एक छोटा अपघात झाला, म्हणून सस्पेंड करतात साले. चारचौघांत लाज काढतात. थांबा, दाखवतो आज ह्यांना.
निरकर बेभान झाला होता.
त्याने जोरात गाडी वळवली. काही लोक गाडीत चढायला येतच होते, ते घाबरून बाजूला झाले आणि थोडक्यात बचावले. निरकरने गेटजवळ एका बसला कट मारून बस स्थानकातून बाहेर काढली आणि राँग साईडमध्ये घुसवली.
भरपूर प्रवासी बस पकडायला घाईघाईत रस्ता पार करून चालले होते. रिक्षावाले कोपऱ्यावर थांबले होते. गाड्या विरुद्ध दिशेने येत होत्या. सिग्नलसाठी हळूहळू थांबत होत्या. कोणालाही एसटीची एक बस इतक्या वेगात या बाजूने येईल अशी अपेक्षा नव्हती.
निरकर सगळ्यांना चिरडते, उडवत निघाला.
बस पकडायची का हरामखोरांनो?
पकडून दाखवा ही बस.
रोजची किटकिट किटकिट साली….
इथे थांबवा, तिथे थांबवा, धक्के बसतायत – हळू चालवा…
पकडा बस, भडव्यांनो…
आता लोकांनी आरडाओरडा सुरू केला होता. सगळे लोक हातवारे करून त्याला थांबायला सांगत होते. पण त्याला आता कशाचंच भान नव्हतं. एक ट्राफीक पोलिस दांडा घेऊन हिंमतीने आडवा आला, त्याला चिरडून निरकरने बस तशीच पुढे नेली.
मेन रोडवर गाडी आली आणि गाड्यांना ठोकर देत निघाली. कार-जीप्स कितीही चांगल्या असल्या, तरी बससमोर त्यांचा काय टिकाव लागणार?
लोक नुसते ओरडत होते, “थांबवा…”, “वाचवा…”, “रोको…”
गाड्यांच्या धडकांमुळे आणि राँग साईडमध्ये घुसल्यामुळे निरकरची बस थोडी मंदावत होती, तेवढ्यात एका धडक बसलेल्या कारचा ड्रायव्हर ओरडला, “अबे! पागल हो गया क्या भोसडीके?” आणि निरकर पुन्हा पेटला.
पूर्ण जोर लावून त्याने पुन्हा बस पुढे नेली. जवळच्या पोलीस चौकीतले पोलीस रस्त्यावर आले होते. त्यांनी गाड्या मध्ये घातल्या. गाडीवर गोळ्या झाडल्या, पण काही उपयोग झाला नाही. एका पोलीस वॅनने बसला जोरात धडक दिली आणि गाडी थोडी जागीच थांबली. त्याचा फायदा घेऊन एक मुलगा जिवावर उदार होऊन बसमध्ये घुसला. निरकरशी त्याची झटापट झाली. मारामारीत शेवटी निरकर त्याच्यापुढे कमजोर ठरला आणि शेवटी काही मिनिटांचेच मृत्यूचे ते भयंकर तांडव थांबले.
निरकरला मारत त्या मुलाने बाहेर काढले. निरकरने बसच्या मागे पाहिले. किती गाड्या उडवल्या, किती माणसे चिरडली, काही हिशोब नव्हता. समोरचे दृश्य अगदी व्हाईस सिटी गेममधल्यासारखे दिसत होते. पोलिसांनी निरकरला मारत मारत आत घेतले.
दिवसभर टीव्हीवर तीच न्यूज झळकत होती.
निरकरच्या घरी हे कळलं, तेव्हा ते अगदी हवालदिल झाले. रवी पोलिस चौकीत पप्पांना भेटायला गेला तेव्हा ते एवढंच म्हणालेे,
“रव्या, लय भारी रॅंपेज केलं आज. बस घेऊन धिंगाणा घातला फुल रस्त्यावर.”
***
***

Facebook Comments

2 thoughts on “रॅम्पेज”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *