Thursday, November 8, 2012

सुव्हनियर

Only antidote to mental suffering is physical pain.

***

सुई तिला कच्चकन टुपली.

कळ मस्तकात गेली, तशी कोणी टिपेचा आवाज लावावा आणि गोंगाट शांत व्हावा तसं डोक्यात सगळं शांत झालं.
स्प्रिंगबोर्डवरून पाण्यात सूर मारला की पाण्याआत कसं निर्वात वाटतं, तसं.
आणि कुरणावर ढगांची सावली पसरत यावी तसं होत गेलं...

फक्त वेदना नकोच आहे तिला, वेदनेला भाषा हवीये.
सुईला आता हळूहळू लय सापडतेय.
सुई वेगवेगळ्या कोनातून फिरतेय, फिरत राहतेय. आडवी, उभी, वर्तुळाकार. शरीरावर तिची लिपी कोरत, गिरवत राहतेय.
ही एक नवीनच भाषा आहे. यातली वाक्यं वेगळी आहेत, हिचा सिंटॅक्सही वेगळा आहे.

तिने डोळे मिटून काळ्याकभिन्न अंधारामधल्या दूरवरच्या लालबुंद ठिपक्याकडे नजर लावली. वेदनेच्या पायर्‍या चढत तिला तिथे जायचंय. चाळीसेक असतील.

वेदना आत चिरकली. तिचे प्रतिध्वनी शरीरभर उमटले.
पाण्यात पडलेल्या शाईच्या थेंबासारखी ती शरीरात विरघळत राहिली, भिनत राहिली.
आता कुठल्या आठवणी नाहीत, दुखरे विचार नाहीत, घसा दाटून येत नाहीये. आता शरीरात लख्ख वेदनेचा वास आहे.

ती त्या वेदनेला आजमावतेय.

वेदनेच्या लाटा मेंदूला थडकल्या की सातव्या लाटेबरोबर आतात जाणार्‍या वस्तूंसारखी एकेक अप्रिय आठवण पुसली जातेय. त्यांचा ठणका निमालाय.
वेदनांच्या लाटांवर स्वार व्हायचं आणि जायचं आठवणी नसलेल्या प्रदेशात. लालभडक वेदनेचं वारूळ बनवून घ्यायचं वाल्यासारखं. इतकं की, त्यातून काही दिसता कामा नये की काही आकळता कामा नये.

वेदना अनावर झाली की डोळ्यापुढे काळीनिळी शाई सांडल्याचा भास होतोय, शरीराचा स्वल्पविराम होतोय.

ती या वेदनेला काहीही विचारू शकतेयो, कारण वेदना उलटून तिला काही विचारणार नाहीये. ती फक्त ’आहे’.

स्टु्डियोतलं धमाधम वाजणारं गाणं एव्हाना पुसट होत गेलंय.
.
.
.

सुई एकदाची शरीरावेगळी होते, तशी लख्ख ऊन पसरल्यासारखं वाटतं.
अर्ध्या तासापूर्वी कुठेही नसलेलं एक निळंशार फ़ुलपाखरू आता तिच्या पाठीवर हुळहुळतंय.

तिच्यातून ती बाहेर पडली आणि तिनं स्वत:वर नजर फिरवली. नुकत्याच बनवलेल्या आरशासारखी कवळी-कवळी वाटत होती ती.

ताप येऊन गेल्यासारखं हल्लख तर वाटतंच आहे, पण हलकीशी नशासुद्धा आहे.

त्या अर्ध्या तासाच्या ग्लानीत एक मोठ्ठा काळ निघून गेलाय. जणू काही तो दुसर्‍या आयुष्याचा हिस्सा होता आणि आता ही तापाची चुरचुर आहे, ठणका आहे ते वेगळंच आयुष्य आहे.

टॅटू हे दुसर्‍यांसाठी फक्त स्टाइल स्टेटमेंट असेलही कदाचित...
तिच्यासाठी तो वेदनेशी वेदनेनं भिडू पाहायचा मार्ग आहे!
आणि ते फुलपाखरू तिच्या सुटकेचं सुव्हनियर!

- श्रद्धा भोवड
 
http://www.shabd-pat.blogspot.in/2012/02/blog-post.html
Post a Comment