Posts

Showing posts from October, 2009

अनुक्रमणिका

०१.दिशांचे पहारे - क्षिप्रा

०२. बरेच काही उगवून आलेले - नंदन होडावडेकर

०३. ३१ दिवस... नो पेन... - मॉशिअर के

०४. परत एकदा पहिल्यासारखे होणे नाही, होणे नाही - मेघना भुस्कुटे

०५. आरसा आपुलिये / आंगी आपण पाहे / तरी जाणणें जाणों लाहे / आपणयातें - संवेद

०६. फिर पुकारो मुझें... फिर मेरा नाम लो... - ट्युलिप

०७. अगं अगं बशी...!!! - श्रद्धा भोवड

०८. देहबोलीचे ठोकताळे - अबोली

०९. बेचव काळ्या भुंग्याची गोष्ट / उंदरा, कुठंयस तू? - निवेदिता बर्वे

१०. नॅनी - संग्राम

११. सुट्टी सुरू!! / तेल-वेणी - सई केसकर

१२. सावली - विशाखा

१३. स्क्रीन काळा आणि मोठ्ठा गोळा...!!! - नचिकेत गद्रे

१४. याचसाठी केला होता अट्टाहास - राज

१५. चल तर जाऊ... - प्रसाद बोकील

१६. रंगुनी रंगात सार्‍या... - गायत्री नातू

१७. लेजंड ऑफ प्रिन्स धृमण - धृमणाची धर्वणाश्रम भेट - यॉनिंग डॉग

१८. स्तंभावरती चार सिंह - अ सेन मॅन

१९. ह्या बंदिस्त ए. सी. रूमची शपथ! - वैभव जोशी

२०. कुणाच्या ह्या वेणा! - नीरजा

---

ह्या बंदिस्त ए. सी. रूमची शपथ !

ह्या बंदिस्त ए. सी. रूमची शपथ ! बाहेर पडणा-या पावसात मला काडीचाही इंटरेस्ट नाहीये. म्हणजे ... माझ्या अत्यंत तरल मनाला पाऊस पाहिला की हटकून कुणाची तरी आठवण नको यायला वगैरेसारखा हा काव्यात्मक निषेध नाहीये. आय ऍम जस्ट नॉट इंटरेस्टेड. एवढ्या तप्त धरणीवर ह्या सरी उपकार केल्यासारख्या येऊन जाणार आणि आपण उगाचच हरखलेले चेहरे वर करून "आहे आहे! कुठेतरी अजून न्याय आहे," म्हणत ओंजळभर लाटांवर हेलकावे खाणार ह्यासारखा विनोद नाही. (मला इथे अपमान म्हणायचं आहे). विशेषत: दुष्काळ अंगवळणी पडत चाललेला असताना आलेल्या ह्या लहरी सरींना क्रूर थट्टा का म्हणू नये???

कधीतरी सगळं "लहर" ह्याच सदरात मोडणार अशी भीती होतीच. आपला जन्म म्हणजे कुणालातरी न थोपवता आलेली लहर (सौमित्र ह्याला आईबापाचा बहर म्हणतो- टायपो असणार!) आपलं शिक्षण म्हणजेसुद्धा कुणालातरी नातेवाईकांना, शेजा-यांना खिजवायची आलेली लहर, लग्न म्हणजे काही ऑप्शन्सपैकी एखादा निवडून रिस्क घेण्याची लहर आणि पुढील सारे सोपस्कार म्हणजे दोन लहरींची एकमेकांशी चाललेली चढाओढ. कमिटमेंट ह्या गोंडस नावाखाली सर्रास खपवल्या आणि खपवून घेतल्या जाणा-या लहरी. प…

कुणाच्या ह्या वेणा!

कसल्या या खुणा
कोण येऊन गेलं इथे
कुणाच्या ह्या वेणा
रुतल्यात जिथे तिथे

गेली असतील इथून
काही आतुर पावले
थोडे घुंगरू पैंजणातून
अलवार ओघळले

वाळलेल्या पानावर
हे खळ्ळकन पाणी
आत आत कुठेतरी
दुखली असेल राणी

झाडे काळवंडलेली
हवाही काळीशार
थिजलेला गारवा
रुततोय आरपार

कुणी मंतरून ठेवले
की शाप हा भोवला
उभ्या राजस संध्येचा
सूर असाच गोठला

नीरजा

http://aatalyaasahitmaanoos.blogspot.com/2009/07/blog-post_24.html

स्तंभावरती चार सिंह

हल्ली तो कविता करतो
चार कडवी रोज लिहितो

एक कडवं शब्दांचं
कमळावरल्या थेंबांचं

दुसरं कडवं सुचलेलं
लोणच्यासारखं मुरलेलं

तिसरं सहज उमटतं
ध्रुवासारखं तळपतं

ए सेन मॅन

http://asanemanthinks.blogspot.com/2009/07/blog-post.html

लेजंड ऑफ प्रिन्स धृमण - धृमणाची धर्वणाश्रम भेट

राजपुत्र धृमण मनातल्या मनात कंटिन्युअसली शिव्या घालत होता. त्या निबिड धुंग अरण्यातून केवळ चालणे हेपण मोठ्या धाडसाचे काम होते.

"बाबांनापण ना, नस्ते उद्योग लागतात. काय गरज आहे च्यायला त्या यडचाप राजर्षींचे ऐकायची? पाऊस काय यज्ञाने पडणारे? चार दिवस थांबायचे, पडेल की, जातोय कुठे?
बरं करा हो यज्ञ, आमच्या बापाचे काय जातेय? म्हणजे जातंय आमच्याच बापाचे, पण जे राज्यात मिळतंय ते सामान वापरा ना.
ह्यांना त्या यज्ञासाठी धुंगारण्यात राहणाऱ्या धर्वण ऋषींनी दिलेले गंध हवे!
वर राजर्षी म्हणतात, आपले शूर कुमार सहजी करतील हे काम.
आयला, एक दिवस यांच्या आश्रमातल्या मुलींना तलवार दाखवत होतो, तेव्हा म्हणाले, कोण आपण, काय काम आहे इथे?
आता आपले शूर कुमार म्हणे! आईची कटकट."

असे बडबडत राजपुत्र आपल्याच तंद्रीत चालला होता, तेवढ्यात अचानक त्याच्या पोटऱ्यांवर एक चाबकाचा फटका बसला - पूर्वीसारखाच. तो जोरात ओरडला "आऽऽऽव". मागे वळून पाहिले तर कुणीच नव्हते. तो अजूनच वैतागला.

"मायला काय फटके बसत आहेत मगापासून, पाय हुळहुळला. म्हणून मी म्हणतो कायम चंद्याला, ही अरण्ये आहेत ना, जाळली पाहिजेत खांडववनासारखी दण्…

चल तर जाऊ...

हे कृष्णसखे,
आवर गं आवर तुझे अश्रू. यमुनेला पूर कसा अनावर झालाय बघ. वासरं अगदी कासावीस झालीत. आयांच्या मानेखाली तोंड खुपसून भीती लपवण्याचा प्रयत्न करतायत. हा पूर आवरायला तो नाही गं इथे कुठे. एका करंगळीवर अख्खा दुःखाचा डोंगर लीलया पेलणारा तो नाही येणार आता. बेईमान, आता कसा डोंगरायेवढं दुःख तुझ्या पदराशी बांधून गेलाय. तू तर कधी कुंतीसारखं दुःख मागितलं नव्हतंस! किंबहुना तू तर कधी काही मागितलंच नव्हतंस. मागणारा तो होता, हट्ट करणारा तो होता, झाकून दडवून ठेवलेलं चोरून नेणारा तो होता आणि लाडीगोडीनं बळजोरी करणाराही तोच होता. तू फक्त कायम होकार भरत राहिलीस. अगदी जेव्हा तो जाण्यासाठी निघाला, तेव्हासुद्धा तू मुक्यानेच फक्त हो म्हणालीस. तुला खात्री होती, की जर तू म्हणाली असतीस," कान्हा, नको रे जाऊस" तर तो गेला नसता. खरंच?

तो यशोदेचा पोर त्या वेळूच्या बनातून त्याला घरी पोचवताना काही पावलांत बाल्य ओलांडून तरुण झाला. तो कदंब साक्षी आहे. त्या बासरीनं जणू गारूड केलं होतं आसमंतावर. तो अशोक बहरला फुलांनी, तशी मालती अजूनच बिलगली त्याला. यमुनेच्या डोहावर सारंग पक्ष्याचं एक जोडपं उतरलं होतं. ते उगं…

रंगुनी रंगांत सार्‍या...

तुझ्या कथा, तुझ्या कविता.
तू लिहितोस त्यातला शब्द-न्‌-शब्द, वाक्य-न्‌-वाक्य मला तुला अभिप्रेत असलेल्या अर्थासहच जाणवावं असा हट्टाग्रह का तुझा?
का समजावून देऊ पाहतोस प्रत्येक ओळ मला?
तुझं लिखाण वाचताना माझ्यापासचं अनुभूतींचं गठुळं मी का सारायचं बाजूला?
तू लिहिताना त्यात तुझं तुझेपण ओतलंस, मी वाचताना माझं मीपण ओतते.
त्या वाचनाचा पहिला अनुभव तरी माझा मला एकटीला घेऊ देत. उगाच प्रस्तावना देत बसू नकोस.
मला वाटलं तर घेईन तुला विचारून, का-कधी-कुठे सुचलं हे तुला.
काही काही शब्द मला ’कळणार’ नाहीत. अवघड वाटतील.
वाटू देत.
तू तरी कुठे ’कळला’ आहेस मला?
अरे ते सोड, मी तरी कुठे कळली आहे मला?
पण कळत नसलेली प्रत्येक गोष्ट आवडत नाही असं नाही काही.
उलट मला तर कळत नाहीत त्याच गोष्टी जास्त आवडतात कधी कधी!
म्हणजे झुंजता येतं रे त्यांच्याशी... मस्त कुस्ती खेळता येते...
अशी दाबायची एका वाक्याची मुंडी बगलेत... अस्सं लोळवायचं घोळवायचं त्याला तासभर डोक्यातल्या तांबडमातीत... दोघंही जॉकी बिल्डिंगीतल्या पैलवानांसारखे धूळमाखले होईतोवर. कधी कधी आपटी खावी लागते मलाच... पण जेव्हा त्या वाक्याला उताणं पाडायला जमतं तेव्हा काय लाख आनंद …

स्क्रीन काळा आणि मोठ्ठा गोळा...!!

’होम थेटर…. ?? दिसतंय दिसतंय.. वरती धर अजून.. नवीन घेतलं का रे...?? कितीला पडलं ?’

’..म्हणजे रुपये किती होतात...??’

’आर्य काय करतोय रे... ?? दाखवायला जमेल का आत्ता...?’

’दिसला.. दिसला.. पण अस्पष्ट दिसतंय रे.. झोपलाय का...??’

’उठवू नको रे त्याला.. रडायला लागला बघ...’
….
’..अहो…हे बघा.. एकदम बंद झालं दिसायचं.. काहीतरी विंडोज विंडोज असंच येतंय स्क्रीनवर...’

’चालू करायला सांगा ना लवकर..तो आर्य झोपलाय ना.. त्याच्यावर फोकस करून दाखवत होता...’

---

…घराजवळच्या एका सायबर-खुराड्यात एकाच्या जागेत दोन अशा बेतानं कोंबलेल्या स्टुलासारख्या खुर्च्या...
...आणि त्यात डगमगत बसलेली एक आजी आणि एक आजोबा...
समोर मॉनिटर स्क्रीनच्या डोचक्यावर चिकटलेला वेब कैम... आजीकडे रोखून बघणारा...
आजीच्या कानाला हेडफोन... बोटांनी गच्च पकडलेला…. आजोबा बाजूला रिलॅक्स्ड आणि अलूफ असल्याचं दाखवण्याचा प्रयत्न करत नुसतेच बसलेले... स्क्रीन कडेही न बघता... पण इतक्या म्हातारपणीही त्यांना तो अभिनय ’अज्जाब्बात’ जमत नाहिये...!!
आजोबा मधेच इंग्लिश वाक्यं वापरून आपल्या भावना लपवताहेत... आणि इंग्लिश वाक्यांतूनच आपलं कंप्यूटरचं ज्ञान आजीपेक्षा थो…

याचसाठी केला होता अट्टाहास

"आय टेल यू, टूरिझम इज वे ओव्हररेटेड."

जगातील कुठल्याही कोपर्‍यातील लोक दोन दिवस सुट्टी मिळाली तरी कुठेतरी जाण्याचा बेत करत असताना असे वाक्य उच्चारणे याचा अर्थ तुम्हाला अशी प्रक्षोभक वाक्ये टाकून लोकांच्या झुंजी लावण्याचा छंद आहे किंवा तुम्ही मराठी सायटींचे (मसा) सदस्य आहात. अर्थात मसावर नुसते वाक्य उच्चारून भागत नाही. त्याला थोडी पार्श्वभूमी वगैरेंची फोडणी देऊन चर्चाप्रस्ताव तयार करावा लागतो. पण हे विषयांतर झाले. पर्यटण मलाही लई आवडते, पण त्याबरोबर येणारे काही शत्रू लोक डोक्याची कल्हई करतात.

म्युझियम

कुठल्याही नवीन शहरात गेल्यावर तिथे मोठ्ठे म्युझियम आहे असे कळले की माझ्या छातीत धडकी भरते. याचा अर्थ मला म्युझियम बघायला आवडत नाहीत असा अजिबात नाही. खरी वेदना वेगळीच आहे. एखादे टिपिकल, (जगप्रसिद्ध इ.) म्युझियम बघण्याचा अनुभव रोचक असतो. अ‍ॅड्रेनलिन नसानसांतून धावत असते. प्रवेश केल्यावर मी प्रत्येक गोष्ट निरखून बघायला सुरुवात करतो.

"वा! काय कलाकुसर आहे!" "अहो, ते तिकीट कौंटर आहे, म्युझियम अजून पुढे आहे" वगैरे.

हळूहळू पहिला, दुसरा करतकरत पाच-सहाव्या मजल्यावर पोचतो. स…

सावली

"अथर्वशीर्ष येतं?" - हो.
"रांगोळी काढता येते?" - बऱ्यापैकी छान.
"सवाई गंधर्वला जाणारेस का?" - अर्थात! शास्त्रीय शिकतेय गेली ६ वर्षं - कानसेन झाले तरी मिळवली.
"अरुणा ढेरे"? - त्यांची नवीन कविता दिवाळी अंकात वाचली. खूप सडेतोड, तरी सुंदर वाटली.
"ज्ञानेश्वरीवर प्रवचन आहे." - हो का? मला खूप आवडतात त्यांच्या विराण्या.

---

- "पासओव्हर (passover) कधी आहे?" - चेहरा कोरा.
- "कालचं आमचं डिनर म्हणजे three-can-cooking होतं." - ह्म्म. मला का सुचत नाहीत असले भन्नाट शब्दप्रयोग? three-can-cooking!
- "मी ४ वर्षाची असताना द्राक्षाचा रस म्हणून चुकून वाईन प्यायले होते म्हणे," - तू मला काही चांगल्या वाईनची नावं सांगशील का? मला try करून बघायच्यायत.
- "Kind of like P-Diddy... :) " - हा कोण गायक बुवा?

कधी जाणवलं नव्हतं भारतात असताना, की एक "सांस्कृतिक सत्ता" असते. तुम्ही तिचे सभासद असाल, तर तुमच्याकडे देण्यासारखं खूप असतं. "गृहस्थ"चा लिंगबदल केला, की "गृहिणी" होतं, हे तुम्हांला माहिती असतं. दृष्टद्युम…

’सुट्टी सुरू!!’ आणि ’तेल-वेणी’

सुट्टी सुरू!!

रंगपंचमीनंतर मला कोल्हापूरचे वेध लागायचे. मग वार्षिक परीक्षा झाली की, आई किंवा बाबा मला कोल्हा्पूरला सोडायला यायचे. आईबरोबर एस.टी.ने जाणे म्हणजे अवघड परीक्षा असे. कारण कात्रज यायच्या आतच आई ’आ’ वासून झोपून जाई. बरं, तिच्या झोपण्यातसुद्धा भारी निग्रह असे. कितीही हलवलं, भुण-भुण केली, चिमटे काढले, तिचे डोळे हाताने उघडायचा प्रयत्न केला तरी ती ठामपणे झोपून राही. मग पहिला अर्धा तास लोकाना तिची दया येत असे. पण नंतरचे पाच तास मात्र माझी कीव येत असे. क-हाडच्या आसपास आई खडबडून जागी होई. मग आपण अजून दीड तास झोपू शकतो या जाणिवेने ती माझ्याशी थोडा वेळ बोलायचा प्रयत्न करीत असे. पण एकूण आईबरोबर जाणे आणि एकटे जाणे यांत फारसा फरक नसे.
बाबाबरोबर पुणे-कोल्हापूर प्रवास म्हणजे खूप मजा. कारण स्वारगेटवर जरी "बाबा,पॉप्पिन्स" असं म्हटलं तरी लगेच मिळत असे.
बस-स्टॅन्डवर बाबा जगातली सगळी वर्तमानपत्रं विकत घेत असे. मग बसमध्ये चढल्यावर बाबा मला माझ्या तिकिटाचे पैसे काढून देत असे. कंडक्टरकडून तिकीट काढून घेईपर्यंत मी शांत असे. मग एकदा का बस निघाली की, जेमतेम कात्रजपर्यंत माझा गुणी शांतपणा टिके!…

नॅनी

nani is offline. Messages you send will be delivered when nani comes online.
मी: Hey ... you there?

.
.
.

नॅनी: तू हल्ली इतका बिझी कसा?
Sent at 11:16 AM on Monday
.
.
.

मी: सध्या जरा सिन्सिअर व्हायचे भूत चढलेय ... मे बी त्याच्यामुळे.
नॅनी: इतका की ब्लॉगवरपण काही टाकलं नाहीस. कित्येक वर्षात! १०० वर्ष झाली असतील!!!
मी: जखमेवर बोट!! :(
नॅनी: बिझी ऑफीसमधे. घरी काय बिझी ठेवतं तुला हे विचारतेय!
मी: कॉल्स असतात यार पुण्यामधे.
नॅनी: ऑफिसमधे प्यून तुझ्यापेक्षा जास्ती बिझी असेल.
मी: ;)
नॅनी: का काय झालं?
मी: आजतक मै तुमसे झूठ बोल रहा था. मै प्यून हूं. हां ... मै प्यूनही हूं.
नॅनी: तुझी कंपनी भारी आहे बाबा. प्यूनला अमेरिकेत ट्रान्सफर करतात!
मी: इथे महाग असतात बाबा प्यून.
नॅनी: :) असो. पण ब्लॉगपासून दूरी का?
मी: परत जखमेवर बोट!
नॅनी: जखमच का खरं?
मी: नाहीतर काय? सप्टेंबरपासून नवा पोस्ट नाही. मग जखमच की!
नॅनी: तेच तर म्हणतेय.
मी: ११ अनपब्लिश्ड पोस्ट्स आहेत यार. सगळे अर्धवट राहिलेत. च्यायला मन पुढे सरकले की परत मागच्या विषयावर येतच नाही.
असो.
बघू.
होयेगा.
कुछ तो होयेगा.
हा वीकेंड.
गच्चीसाठी खच्ची!
नॅनी: चलो... झोपायला जाते.
मी: बाय…

बेचव काळ्या भुंग्याची गोष्ट आणि “उंदरा, कुठंयस तू?!”

Image
बेचव काळ्या भुंग्याची गोष्ट

बाहेर ऊन रणरणत होतं आणि काळं-हिरवं मांजर ध्यानस्थ बसलं होतं. बेबलॉश्की कोपऱ्यात कुठल्याशा काळ्या डब्याशी चाळा करत बसला होता. अशा शांत वातावरणात नेहमीच होतं त्याप्रमाणे एक वादळ “गुण-गुण” करत मांजराच्या नाकाभोवती घोंघावू लागलं. मांजराने चमकून डोळे उघडले, तर एक मोठ्ठा भुंगा त्याच्या समोर आला. मांजराने तत्परतेने भुंग्याला एक सणसणीत पंजा मारला, पण भुंगा बचावला आणि त्वेषाने गुणगुणू लागला. त्यात भर म्हणून बेबलॉश्की मोठ-मोठ्याने ही-ही करत हसायला लागला. हे पाहून मांजर इरेला पेटलं आणि त्यानं भुंग्याला पंजा मार, त्याच्यावर उडी मार असं काहीबाही करण्याचा सपाटाच लावला. मग थोडा वेळ खूपच गोंधळाचं वातावरण तयार झालं. भुंगा मांजराला न जुमानता ऐटीत उंडारत होता, त्यात बेबलॉश्कीने जोरजोरात काळा डब्बा उडवत त्या दोघांभोवती विचित्र आदिवासी नाच करायला सुरुवात केली. मांजर मग जास्तच चेकाळलं आणि त्यानं भुंग्यावर एक जोरदार हल्ला चढवला. भुंगा भेलकांडत खाली येऊन पडला आणि मांजराने त्वरित झडप घालून त्याला तोंडात कोंबलं. पण दुसऱ्याच क्षणी त्यानं भुंग्याला बाहेर ओकून टाकलं, कारण भुंगा भलताच बे…

अगं अगं बशी...!!

दर शनिवारी मी बशीत बसून मुंबैला येते.
आजवर मी अनेक प्रकारच्या बशींमधून प्रवास केला. एस.टी (लाल डब्बा म्हटलं, तर हल्ली एस.टीवाल्यांना राग येतो असं ऐकलं!), एशियाड, सेमी-डिलक्स, स्लीपर कोच, व्हिडीओ कोच, ए.सी., नॉन-एसी... यू नेम इट!
पण दर शनिवारी घडणारा ’शिवनेरी’चा प्रवास मला मनापासून आवडतो!
एरव्ही एशियाड स्टॅंड्च्या बाहेर रिक्शाने उतरलं, की रिक्शावाल्याशी हुज्जत घालून होत नाही, तोवरच नीता ट्रॅव्हल्स, मेट्रो बस, स्वप्नदर्शन आणि तत्सम नावाच्या बसकंपन्यांचे एजंण्ट्स अंगावर चाल करून येतात. पण ती नामुष्की माझ्यावर सहसा येत नाही, कारण माझं तिकीट ’प्रिय’ने आधीच रिझर्व्ह केलेलं असतं आणि तो मला गाडीने सोडायला आलेला असतो.
’प्रिय’ची प्रचंड बोंब ठोकत येणारी चेतक, पिलियनवर त्याहून जास्त कलकलाट करणारी मी आणि मी काय बोलतेय यातलं एक अक्षर जरी कळलेलं नसलं, तरी दर दुसर्‍या मिनिटाला मुंडी हलवणारा ’प्रिय’ अशी आमची वरात एशियाड स्टॅंडवर आली, की "कोण आलं ते?" अशा आविर्भावात स्टँडवरच्या निम्म्या नजरा आमच्याकडे कुतुहलाने वळतात.
आणि...
घनघोर गवतात एखादी छोटीशी मुळी उगवावी, तशी मी ’प्रिय’च्या मागून अवतरलेली पा…

देहबोलीचे ठोकताळे

कल्पना करा की तुम्ही बाजाराच्या रस्त्याने चालला आहात. समोरून साठीच्या, सावळ्या वर्णाच्या, सुरकुतल्या कातडीच्या, कमरेत थोड्या वाकलेल्या, हिरवी नऊवारी नेसलेल्या, गळ्यात पोत, कानाच्या ओघळलेल्या भोकात बुगड्या, हातात चार काचेच्या बांगड्या घातलेल्या आजी तुमच्या समोरून आल्या आणि तुम्हांला म्हणाल्या, "Could you please direct me to the post office nearby?" इन ऑक्सफर्ड इंग्लिश, एकदम तुम्ही कसे दचकाल की नाही?
आपण सगळे सतत, नकळत, आपल्या आजूबाजूच्या व्यक्ती, वस्तू, घटना यांच्याबाबतीत आडाखे बांधत असतो. कच्चे आडाखे पक्के करत असतो. ९९% ते आडाखे अगदी बरोबर निघतात. आणि जेव्हा नाही निघत, तेव्हा त्या प्रसंगांचे किस्से बनतात.
प्राणिमात्रांच्याबाबत आडाखे बांधायला सर्वात मदतीची ठरते ती त्यांची देहबोली. अहो, प्राणिमात्र म्हणजे द्विपाद, चतुष्पाद सगळे बरं का! खरं सांगा तुम्ही, समोरून येणा-या कुत्र्याला बघून, हा कुत्रा निरुपद्रवी आहे का आपल्याला रस्ता ओलांडायला हवा, ह्याचा अंदाज एका कटाक्षात त्याची चाल, शेपूट आणि दात बघून घेऊ शकता की नाही? (इथे जर तुम्ही नाही म्हणाला असाल, तर तुम्हांला भारतात वास्तव्याच…

फिर पुकारो मुझें... फिर मेरा नाम लो...

दोन आठवड्यांपूर्वी मी पेडर रोडवरच्या रशियन कॉन्स्युलेटजवळ असलेल्या कॉलेज लेनमधे गेले होते. काहीशी अचानक.

आणि काल न राहवून पुन्हा गेले.
मुद्दाम.

रशियन कॉन्स्युलेटबाहेरच्या बसस्टॉपला अगदी लागूनच ती लेन आहे. पेडर रोडवरच्या वर्दळीपासून आणि एकदंरीतच झगमगाटापासून ती अख्खी गल्ली इतकी अलिप्त कशी राहू शकलीय याचं आश्चर्य वाटण्याइतकी नि:स्तब्धता तिथे भर दिवसाही असते. गल्ली निरुंद आहे. दोन्ही बाजूंना जुनी, विस्तारलेल्या - वेड्यावाकड्या खोडांची, तर काही नंतर सुशोभीकरणासाठी मुद्दाम लावलेली सुबक गुळगुळीत झाडं आहेत. गल्लीत शिरून पायी चालताना खाली सोफिया कॉलेजपर्यंत गेलेल्या कोप-यावरून वळलेल्या रस्त्यावरची दाट शांतता लोटालोटाने वर सरकत थेट तुमच्यापर्यंत येऊन पोचत राहते.

तुझ्या लक्षात राहील अशी फेअरवेल पार्टी देतो तुला, असं ऑफ़िसमधल्या जुन्या मित्राने मला त्या दोन आठवड्यांपूर्वी कधीतरी कबूल केलेलं. मी (एकदाची) चालले, अशा खुशीत तो जरा जास्तच होता बहुधा. त्यामुळे नुसतं ’नेतो’ इतकंच म्हणून तो थांबला नव्हता, तर आदल्याच दिवशी इतर सगळ्यांची मिळून JBTBमधे जोरदार पार्टी झाल्यावरही दुस-या दिवशी लक्षात ठेवून ऑफीसमधून…

आरसा आपुलिये/आंगी आपण पाहे/तरी जाणणें जाणों लाहे/आपणयातें

मूलभूत, उदाहरणार्थ हिंसा, सत्ता, निष्ठा किंवा व्यभिचार वगैरे वगैरे...
...

कॉलनीच्या ओसाड पटांगणात महाळुंग्यानं उगाच रिकाम्या फुटबॉलला लाथ घातली. पंधरा-वीस मिनिटांत निदान तीन वेळा तो वॉचमनला वेळ विचारून आला होता. रविवारी दुपारी काही केल्या दोनच्या पुढे घडाळ्याचा काटा काही सरकत नव्हता. या वेळी कुणाच्या घरी जाऊन खेळायचं म्हणजे फुकटात शिव्या खायच्या इतपत व्यवहार त्याला माहीत होता. रिकाम्या गोकर्ण्याचं तसं नव्हतं. तो येताना सगळ्या मित्रांची दार वाजवत आलेला. दार वाजवल्यावर ’कोण’ या प्रश्नाचं उत्तर देण्याइतपतपण रिकाम्या तिथे थांबला नव्हता. रिकाम्याला पाहून महाळुंग्याला उगीच बरं वाटलं. रिकाम्याचं भरून वाहाणारं नाक आणि विटके कपडे यांच्या पलीकडेही महाळुंग्याला रिकाम्या आवडायचा. म्हणजे साहित्यिक भाषेत कसं इमानी वगैरे होता तो. महाळुंग्यानं प्रेमाच्या भरात आरोळी ठोकली "हैश्य्य्य्य्य्य्य्य." फुटबॉलला मनसोक्त तुडवून झाल्यावर रिकाम्यानं खिशातून मोर मारून भरल्यासारखी निळीगर्द गोटी काढली आणि डोळ्याला लावून गंमत बघायला लागला. "च्यायला," मैदाच्या पोत्यासारखा भुस्स्स रिकाम्या गोटीतून गरा…